Stanisław Marian Ryłko
Biografia
Stanisław Marian Ryłko urodził się 4 lipca 1945 r. w Andrychowie. Kształcił się w miejscowym Liceum Ogólnokształcącym im. Marii Skłodowskiej-Curie, a w latach 1963–1969 studiował w Wyższym Seminarium Duchownym Archidiecezji Krakowskiej. Święcenia prezbiteratu otrzymał 30 marca 1969 r. w katedrze na Wawelu z rąk kardynała Karola Wojtyły, arcybiskupa metropolity krakowskiego.
W 1971 uzyskał licencjat z teologii moralnej na Papieskim Wydziale Teologicznym w Krakowie, a w latach 1972–1978 kontynuował studia w Rzymie na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim, gdzie uzyskał doktorat w zakresie nauk społecznych.
W latach 1969–1971 był wikariuszem w parafii św. Marii Magdaleny w Poroninie. Po ukończeniu studiów doktoranckich w latach 1978–1987 pełnił funkcję wicerektora Wyższego Seminarium Duchownego w Krakowie, jednocześnie wykładając teologię pastoralną i socjologię w Papieskiej Akademii Teologicznej. W 1979 został sekretarzem Komisji ds. Apostolstwa Świeckich Konferencji Episkopatu Polski. W 1987 powrócił do Rzymu, gdzie rozpoczął pracę jako kierownik biura Sekcji Młodzieżowej Papieskiej Rady ds. Świeckich, uczestnicząc w organizacji Światowych Dni Młodzieży w Santiago de Compostela w 1989, w Częstochowie w 1991 i w Denver w 1993. W latach 1992–1995 pracował w sekcji polskiej Sekretariatu Stanu.
20 grudnia 1995 został mianowany przez papieża Jana Pawła II sekretarzem Papieskiej Rady ds. Świeckich i biskupem tytularnym Noviki. Święcenia biskupie otrzymał 6 stycznia 1996 w Bazylice św. Piotra na Watykanie. Udzielił mu ich sam papież, któremu asystowali arcybiskupi Giovanni Battista Re i Jorge María Mejía. Jako dewizę biskupią wybrał słowa „Lux mea Christus” (Chrystus moim światłem).
4 października 2003 papież Jan Paweł II mianował go przewodniczącym Papieskiej Rady ds. Świeckich i wyniósł go do godności arcybiskupa. Był organizatorem Światowych Dni Młodzieży w Kolonii w 2005, w Sydney w 2008, w Madrycie w 2011 i w Rio de Janeiro w 2013. Na stanowisku był potwierdzany przez kolejnych papieży: Benedykta XVI (21 kwietnia 2005) i Franciszka (16 marca 2013). 1 września 2016, wraz z wcieleniem Rady do Dykasterii ds. Świeckich, Rodziny i Życia, przestał pełnić funkcję przewodniczącego.
28 grudnia 2016 papież Franciszek ustanowił go archiprezbiterem Bazyliki Matki Bożej Większej; ingres odbył się 2 lutego 2017. Funkcję zakończył 4 lipca 2025. 17 października 2007 podczas audiencji generalnej zapowiedział włączenie go do Kolegium Kardynalskiego, a 24 listopada 2007 stał się kardynałem diakonem Bazyliki Najświętszego Serca Chrystusa Króla. 30 maja 2008 objął swój kościół tytularny. 19 maja 2018 papież Franciszek promował go do rangi kardynała prezbitera. Został członkiem Kongregacji ds. Biskupów, Papieskiej Rady ds. Nowej Ewangelizacji i Papieskiej Komisji ds. Ameryki Łacińskiej. Ponadto 10 marca 2015 papież Franciszek mianował go członkiem Papieskiego Komitetu ds. Międzynarodowych Kongresów Eucharystycznych, a 11 sierpnia 2018 – członkiem Papieskiej Komisji ds. Państwa Watykańskiego. Uczestniczył w Synodach Biskupów w 2005, 2008, 2009 i 2014.
Brał udział w konklawe w 2013, a także w konklawe w 2025; 4 lipca 2025 ukończył 80 lat, tracąc prawo do udziału w przyszłych konklawe. Był współkonsekratorem podczas sakr sekretarza Papieskiej Rady ds. Świeckich Josefa Clemensa (2004), biskupów pomocniczych Krakowa Grzegorza Ryśia i Damiana Muskusa (2011) i arcybiskupa Rolandas Makrickasa (2023).
Odznaczenia i wyróżnienia: w 2009 Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski, w 2015 Krzyż Wielki tego samego orderu; w 2008 Wielki Krzyż Zasługi Orderu Zasługi Republiki Federalnej Niemiec.