Karol Antoni Gwoździewicz

Karol Antoni Gwoździewicz urodził się 13 czerwca 1948 roku w Andrychowie. Wychowywał się w Katowicach. Od 1955 roku uczęszczał do Szkoły Podstawowej nr 14 w Katowicach, a od 1962 roku do Technikum Metali Nieżelaznych w Katowicach-Szopienicach, gdzie doznał pierwszych represji ze strony władz komunistycznych: na lekcji historii opowiedział o obitwie Warszawy z 1920 roku, za co nie otrzymał promocji do kolejnej klasy. Po maturze w 1968 roku zatrudnił się w Zakładach Cynkowych Silesia, gdzie pracował do 2004 roku.

W marcu 1968 roku uczestniczył w demonstracjach studenckich w Katowicach. Przewodniczył Komisji Wydziałowej w Zakładach Cynkowych „Silesia”. W latach 1978–1980 kolportował niezależne wydawnictwa WZZ, ROPCiOiKSS KOR w Silesii (m.in. „Ruch Związkowy”, „Robotnik”, „Opinia”).

We wrześniu 1980 roku wstąpił do NSZZ „Solidarność”, należał do Komitetu Zakładowego w Silesii, współorganizował zebrania MKZ Katowice odbywające się w Zakładach Cynkowych Silesia. Po wprowadzeniu stanu wojennego zorganizował mieszkania i zaopatrzenie dla ukrywających się działaczy opozycji. Od 15 grudnia 1981 roku do 13 listopada 1995 roku ukrywał drewnianą rzeźbę stoczniowca gdańskiego, która była symbolem porozumień sierpniowych. Od 1982 roku zainicjował i współorganizował tzw. latające biblioteki. W latach 1983–1987 należał do Konfederacji Polski Niepodległej. Od 1983 roku był dostawcą materiałów poligraficznych dla podziemnych drukarni. W latach 1983–1989 był łącznikiem Regionalnej Komisji Koordynacyjnej. W latach 1985–1987 współpracował z Regionalną Komisją Wykonawczą, z ramienia którego kontaktował się z Tadeuszem Jarzębowskim (Jarskim) z londynskiej Solidarności with Solidarity. W latach 1984–1988 organizował spotkania RKW i blisko współpracował z Andrzejem Rozpłochowskim. W latach 1985–1992 był zaprzysiężonym członkiem „Solidarności Walczącej”. Współpracował także z Wydziałem Wschodnim „Solidarności Walczącej”. W 1989 roku współpracował z redakcją pisma „Przegląd Jastrzębsko-Rybnicki”, drukował i kolportował pisma „Podziemny Informator Katowicki” oraz „Wolni i Solidarni”. W latach 1987–1993 należał do Polski Partii Niepodległościowej.

Późniejsza działalność: Od 1993 roku należał do Ruchu dla Rzeczypospolitej. W 1993 roku został upoważniony przez Jana Olszewskiego do organizowania RdR w województwie katowickim. W wyborach do Sejmu w 1993 roku startował z drugiego miejsca na liście wokół RdR Koalicji dla Rzeczypospolitej, mandatu nie uzyskał. Przeszedł do RdR – Obóz Patriotyczny. W wyborach prezydenckich w 1995 roku był jednym z wiceszefów sztabu wyborczego Lecha Wałęsy w województwie katowickim. Był przewodniczącym RdR-OP w województwie katowickim i członkiem Rady Politycznej tej partii. W 1996 roku był sygnatariuszem z ramienia RdR powołania regionalnej Akcji Wyborczej Solidarność w regionie śląsko-dąbrowskim. W październiku 1998 roku po rozwiązaniu RdR-OP wstąpił do Ruchu Społecznego AWS. W maju 2000 roku został powołany na stanowisko doradcy wojewody śląskiego. Po odwołaniu wojewody śląskiego Marka Kempskiego zawiesił swoją działalność polityczną. W 2010 roku po katastrofie smoleńskiej wznowił swoją aktywność polityczną i wstąpił do Prawa i Sprawiedliwości. Popularyzuje tematy historyczne związane z powstaniami śląskimi, był członkiem Towarzystwa Obrony Zachodnich Kresów Polski. Sukcesywnie tworzy prywatne muzeum związane z historią Śląska i swojej rodziny.

Życie prywatne: Ma syna Michała oraz dwie wnuczki.

Odznaczenia i wyróżnienia: W 2016 roku został odznaczony Medalem Pro Patria, a także Krzyżem Wolności i Solidarności. W 2017 roku został odznaczony Krzyżem Solidarności Walczącej. W 2019 roku został odznaczony Medalem Stulecia Odzyskania Niepodległości. W 2020 roku Krzyżem za Zasługi dla Niepodległości. W 2021 roku został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. Uzyskał także status działacza opozycji antykomunistycznej i osoby represjonowanej nadany przez Urząd do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych.