Ignacy Dominik Fijałkowski
Biografia
Ignacy Dominik Fijałkowski urodził się w 1783 roku w Andrychowie jako syn Bartłomieja i Magdaleny (z d. Zagórska). Dzieciństwo i pierwsze nauki pobierał w rodzinnym mieście, a następnie w Kolegium Pijarów w Podolińcu i w Królewskim Liceum w Zamościu.
W 1801 rozpoczął studia filozofii i teologii na Uniwersytecie Wiedeńskim, a ostatecznie uzyskał tytuł doktora medycyny na podstawie pracy De fistula ani et castratione.
W Warszawie pracował od 1809; był naczelnym lekarzem 1 Dywizji Wojska Polskiego Księstwa Warszawskiego (1809-1810). W 1813 objął stanowisko naczelnego lekarza w Szpitalu Dzieciątka Jezus, które piastował do 1840.
W 1823 objął stanowisko profesora Kliniki Położniczej Królewskiego Uniwersytetu Warszawskiego i kierował szkołą akuszerek. Podczas powstania listopadowego prowadził lazaret wojskowy; za swój udział został publicznie wyróżniony w prasie warszawskiej przez gubernatora Warszawy gen. Krukowieckiego.
W 1834 został dyrektorem oraz wykładowcą reaktywowanego Instytutu Położnictwa w Warszawie. Od 1838 zasiadał w Radzie Lekarskiej Królestwa Polskiego, a w następnym roku został członkiem honorowym Paryskiego Towarzystwa Naukowego Fizyki i Chemii. Był współzałożycielem Towarzystwa Lekarskiego Warszawskiego i członkiem Towarzystw Lekarskiego Wileńskiego, Towarzystwa Królewskiego Przyjaciół Nauki w Warszawie i Towarzystwa Dobroczynności.
W uznaniu zasług w 1829 został odznaczony Orderem św. Stanisława i Orderem św. Włodzimierza IV klasy. W roku 1840 nadano mu szlachectwo i prawo do herbu Czarnowron.
Po przejściu na emeryturę zakupił w 1851 majątek Zawidź i w następnym roku wyprowadził się z Warszawy. Zamieszkał tam wraz z drugą żoną Marianną Barbarą (z d. Mariańska) oraz trojgiem dzieci: Zygmuntem, Tytusem i Lojolą Wandą. W czerwcu 1853 zmarła jego żona, a 26 sierpnia 1855 on zmarł w majątku i został pochowany na cmentarzu w Zawidzu Kościelnym.
W swojej pierwszej publikacji Początki chirurgii zawarł doświadczenia z pracy w wojsku: klasyfikację ran, sposoby usuwania ciał obcych, opatrywania i leczenia ran.
Początki chirurgii, Wrocław 1811
Rozprawa mająca za cel oświecenie ludu wiejskiego w Polsce, czego ma się wystrzegać, dla uniknięcia niewczesnej śmierci i słabości rozmaitych, Warszawa 1819
Uber das Kindbetterinnenfieber, Warszawa 1829
O używaniu occianu ołowiu (sacharum saturni) w wypróżnieniach niszczących, Warszawa
Trzy spostrzeżenia dr. Fijałkowskiego o skołowaceniu ciała, Warszawa
Zbiór wszelkich wiadomości potrzebnych akuszerce, Warszawa 1842