Franciszek Maciej Jan Gluziński
Biografia
Franciszek Maciej Jan Gluziński, początkowo jako Wiercimak, urodził się 14 stycznia 1823 w Andrychowie i zmarł 22 maja 1899 we Lwowie. Był polskim lekarzem i ojcem kilku lekarzy, m.in. Antoniego Władysława i Lesława, a także dziadkiem Lesława Węgrzynowskiego.
W 1852 przyjął nazwisko panieńskie matki; wcześniej był synem chłopa Franciszka Wiercimaka i Katarzyny z Gluzińskich. Po studiach medycznych w Krakowie w latach 1850–1854 uzyskał dyplom doktora na Uniwersytecie Jagiellońskim i potwierdził go przed Radą Lekarską w Warszawie. Szkolenie kontynuował w Wiedniu, a potem osiadł na ziemiach polskich pod zaborem rosyjskim. Był znanym lekarzem w Sompolnie na Pojezierzu Kujawskim, cenionym przez okolicznych ziemian; zasilał korespondencją ówczesne pisma lekarskie.
W 1863 roku z ramienia Rządu Narodowego pełnił obowiązki komisarza powiatowego kolskiego. We własnym mieszkaniu prowadził szpital powstańczy, organizował pogrzeby poległych i pobierał wyznaczony podatek narodowy. W maju 1863 asystował Władysławowi Stankiewiczowi w operacjach przeprowadzanych w polowych warunkach na rannych w bitwie pod Lubstowem.
W 1880 roku obchodził w Sompolnie jubileusz ćwierćwiecza pracy zawodowej i społecznej. Kilka lat później przeniósł się do Krakowa do syna Władysława Antoniego; ostatnie lata życia spędził w Lwowie, gdzie jego syn objął katedrę chorób wewnętrznych. Zmarł w Lwowie 22 maja 1899 roku i został pochowany na cmentarzu Rakowickim w Krakowie.
Był żonaty z Walerią Szarle (Charlais), córką francuskiego lekarza, później chirurgiem wojskowym w armii austriackiej. Miał synów Antoniego Władysława i Lesława oraz syna Tadeusza (1863–1930) i córkę Zofię, żonę lekarza Węgrzynowskiego.