Antoni Pecha
Biografia
Antoni Pecha urodził się 12 września 1897 roku w Andrychowie. Ukończył 7 klas szkoły realnej w Żywcu, zdał maturę w 1914 roku. Studiował w Wyższej Szkole Technicznej w Wiedniu i Szkole Politechnicznej we Lwowie do 1916 roku. W 1917 roku ukończył Oficerską Szkołę Pionierów w Klosterneuburgu. Na stopień chorążego pozostawł mianowany ze starszeństwem z 1 października 1917 roku w korpusie oficerów rezerwy piechoty.
Jego oddziałem macierzystym był batalion saperów nr 1. Dowodził plutonem na froncie rumuńskim, a następnie włoskim i francuskim. W grudniu 1918 roku został przyjęty do Wojska Polskiego, w którym zajmował kolejno stanowiska: adiutanta Batalionu Strzelców Żywieckich (1919), dowódcy plutonu i kompanii saperów w 6 batalionie saperów w walkach z bolszewikami (1920–1921), dowódcy kompanii w 5 pułku saperów w Krakowie (do 1925 roku), referenta w Szefostwie Saperów i Inżynierów Dowództwa Okręgu Korpusu Nr V w Krakowie (1926–1927), dowódcy kompanii w 5 pułku saperów (1928–1930).
W grudniu 1929 roku został wyznaczony na stanowisko dowódcy kompanii szkolnej w 4 batalionie saperów w Przemyślu. W październiku 1931 roku został przeniesiony do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej-Komorowie na stanowisko wykładowcy. W latach 1935–1936 był słuchaczem w Wyższej Szkole Wojennej. W 1937 został kwatermistrzem w 5 batalionie saperów, a następnie do 1939 roku – I zastępca dowódcy 5 batalionu saperów w Krakowie. W sierpniu 1939 objął dowództwo baonu saperów typ I nr 65. Na czele tego oddziału walczył w kampanii wrześniowej.
W 1945 roku został przyjęty do ludowego Wojska Polskiego i rozpoczął służbę w Departamencie Inżynierii i Saperów. W latach 1946–1951 pracował w Wydziale Inżynieryjno-Saperskim Dowództwa Okręgu Wojskowego Nr V w Krakowie. Brał udział w organizacji rozminowania południowo-wschodniej Polski. W 1952 roku został zwolniony z wojska po negatywnej opinii służbowej wystawionej w 1950 roku.